Ekstrakt spiruliny kontra wirus opryszczki

14.06.2017

Szczepienia przed podróżą do Azji Południowej


Źródło: Medycyna Praktyczna, Autor: Dr n. med. Ewa Duszczyk, Polskie Towarzystwo Wakcynologii

26-letnia kobieta wybiera się na półroczną podróż w celach turystycznych do Azji Południowej. Jakie szczepienia zaproponować w celu zmniejszenia ryzyka zachorowania podczas podróży? Pacjentka poddana była szczepieniom w ramach obowiązkowych szczepień ochronnych.
Kategoria: General
Napisał: admin

Źródło: Medycyna Praktyczna, Autor: Dr n. med. Ewa Duszczyk, Polskie Towarzystwo Wakcynologii

Hasło „Azja Południowa” jest mało precyzyjne. Łatwiej jest zaplanować profilaktykę znając chociaż w przybliżeniu trasę podróży. Jeśli kobieta udająca się w podróż była szczepiona zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych, to zakończyła cykl szczepień obowiązkowych w 19. roku życia. Powinna zatem otrzymać szczepienie przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis i odrze. Szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby (WZW) typu B wprowadzono dla noworodków i niemowląt w latach 1993–1996. Należy zatem sprawdzić, czy pacjentkę zaszczepiono w 14. roku życia. Szczepienie przeciwko błonicy i tężcowi powinno być jeszcze ważne – dawki przypominające zaleca się co 10 lat.

Zgodnie z zaleceniami WHO i Światowej Agencji Turystyki wszyscy podróżujący do Azji Południowej i Wschodniej powinni się zaszczepić przeciwko WZW typu A i durowi brzusznemu (p. także Szczepionki przeciwko durowi brzusznemu - czym się różnią?). Jeśli kobieta planuje podróż przez tereny wiejskie w porze deszczowej, zalecane jest szczepienie przeciwko japońskiemu zapaleniu mózgu, zwłaszcza przy pobycie dłuższym niż miesiąc. Należy również pamiętać o dawce przypominającej szczepionki przeciwko poliomyelitis. Szczepienie przeciwko żółtej gorączce nie jest zalecane, jest jednak wymagane, jeśli bezpośrednio przed podróżą do Azji miało miejsce międzylądowanie w krajach występowania tej choroby.

WHO zaleca również szczepienie przedekspozycyjne przeciwko wściekliźnie ze względu na dużą częstość występowania choroby w tym regionie. Nie można zapomnieć o profilaktyce malarii. Ryzyko zachorowania nie jest jednakowe na całej trasie wyprawy. Na przykład w Wietnamie szczególne zagrożenie występuje w delcie Mekongu. Większość występujących tam zarodźców malarii jest oporna na część leków stosowanych w profilaktyce malarii. Najbezpieczniej jest skorzystać z porady w certyfikowanym Centrum Medycyny Podróży.

O opryszczce

Opryszczka wargowa nie tylko szpeci. Towarzyszy jej swędząca wysypka i ból w okolicach ust, które są pierwszymi objawami opryszczki wargowej, wywołanej przez wirusa HSV1. Można się nią zarazić, choć atakuje zwykle osłabiony organizm. Sama opryszczka nie jest groźna, ale wywołane nią powikłania - już tak, dlatego opryszczkę trzeba leczyć i zapobiegać jej nawrotom.

Opryszczka wargowa to powracający problem wielu osób, bo niemal każdy z nas jest nosicielem wirusa opryszczki. Szacuje się, że w Polsce zakażonych jest prawie 80 % ludzi*, ale choruje tylko połowa z nich. Nie do końca wiadomo, dlaczego tak się dzieje. Podnosi się rolę obniżonej odporności bądź lokalnie (miejscowo) np. w wyniku ekspozycji na promieniowanie UV lub odporności ogólnej (np. w wyniku choroby przeziębeniowej) w wyzwoleniu napadu opryszczki.


* Brak dokładnych danych epidemiologicznych.

Epidemiologia

Częstość zakażenia i nosicielstwo wirusa opryszczki HSV1 jest bardzo różne. W krajach europejskich waha się od najniższej w Finlandii - 52,4%, w Belgii - 67,4%, w Czechach - 80,6%, w Bułgarii aż 83,9% a w Turcji nawet - 97%.

Również zróżnicowana jest częstość nosicielstwa wirusa HSV2. Od 4,2% w Wielkiej Brytanii do prawie 24% w Bułgarii i aż 42% w Turcji. Szacuje się, że w Polsce ok. 15% populacji jest nosicielami wirusa HSV2. Nosicielami są częściej kobiety.

Objawy opryszczki występują u około 20% osób zakażonych. Na ich ujawnienie wpływa obniżenie odporności lokalnej np. w wyniku intensywnej ekspozycji na promienie UV, lub obniżenie ogólnej odporności organizmu np. w wyniku dużego wychłodzenia organizmu, w przebiegu innych chorób, po leczeniu antybiotykami, po chemio- lub po radioterapii.

U osób zakażonych wirusem, który "jest w uśpieniu" obniżona odporność organizmu znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia incydentów opryszczki, zaś lepsza odporność organizmu może przejawiać się m. in. zmniejszeniem nawrotów opryszczki wargowej (wirus HSV1) oraz działa korzystnie w przypadkach opryszczki narządów płciowych (wirus HSV2). Dlatego warto skutecznie wzmacniać odporność sięgnąć po immuno-suplementy dostarczające ekstrakt spiruliny.

Lecznie

Leki przeciwwirusowe (acyklowir, walacyklowir) podawane ogólnoustrojowo zmniejszają nasilenie objawów zakażenia pierwotnego i nawrotowego, ale nie eliminują wirusa utajonego i nie zmniejszają ryzyka zakażenia innych osób ani częstości i ciężkości nawrotów po zaprzestaniu leczenia.

Sposób leczenia i postępowanie zależy od sytuacji klinicznej. W przypadku opryszczki wargowej lub błony śluzowej jamy ustnej i gardła rozróżniamy:
1) zakażenie pierwotne – w razie dużej dynamiki i nasilenia zmian lub u osób z obniżeniem odporności o dowolnym podchodzeniu → acyklowir w tabletkach, 200 mg przyjmowane co 4 – 5 godzin (5 × dziennie) przez 3 – 5 dni lub walacyklowir 2 tabletki 500 mg 2 razy dziennie (co 12 godzin) przez 3 – 5 dni
2) zakażenia nawrotowe (okresowe leczenie nawrotów o nasilonym przebiegu) → najlepiej rozpocząć w okresie objawów zwiastunowych, najpóźniej w dniu wystąpienia wykwitów; acyklowir w tabletkach, 200 mg co 4 – 5 godzin (5 × dziennie) przez 3 – 5 dni lub walacyklowir 2 tabl. 500 mg co 12 godzin (2x dziennie) przez 1 dzień lub 500 mg co 12 godzin przez 3 dni; w opryszczce wargowej o łagodniejszym przebiegu skuteczny również acyklowir w postaci kremu (5 × dziennie).

W przypadku uporczywej i/lub ciężkiej nawrotowej opryszczki ważnym jest sprawdzenie sprawności układu odporności i jej odpowiednie wspieranie. Pewna rolę mogą tutaj odegrać immuno-suplementy. Ważne jest również sprawdzenie czy nie istniej jakaś sytuacji, która skutkuje obniżeniem odporności i podjęcie działania, aby to wyeliminować.


Opryszczka narządów płciowych

To dolegliwość, która nadal stanowi wstydliwy problem dla większości zarażonych nią osób. Schorzenie to jest najczęściej diagnozowaną chorobą weneryczną, a w połowie przypadków wywołuje ją wirus opryszczki typu 1 HSV-1 – zwykle odpowiada za pojawienie się opryszczki na ustach oraz wirus typu 2 HSV-2 - który z kolei odpowiada tylko za pojawienie się opryszczki na narządach płciowych. Opryszczka narządów płciowych u bardzo wielu osób nie daje żadnych objawów, a w trakcie stosunku seksualnego jest przekazywana partnerowi/partnerce. Ewentualne symptomy są bardzo łatwe do rozpoznania przez lekarza, może pojawić się ból oraz zmiany skórne w postaci pęcherzy, które lokalizują się w okolicy narządów płciowych oraz krocza (zarówno u kobiet jak i mężczyzn). Niekiedy opryszczka atakuje okolicę odbytu i pośladków. Zdarza się, że u niektórych pacjentów dochodzi do notorycznego nawracania objawów opryszczki, jednak są one mniej uciążliwe niż za pierwszym razem. Osoby, u których opryszczka narządów płciowych pojawia się regularnie powinny stale przyjmować leki przeciwwirusowe.

Budowa układu odporności

Jak działa odporność?

Niedobory odporności

Jak dbać o odporność?

Aktualności

Europejska Agencja Leków (EMA) dopuściła do stosowania terapię genową w leczeniu ciężkiego złożonego niedoboru odporności w wyniku niedoboru deaminazy adezynowej (ADA-SCID), będącego skutkiem mutacji genetycznej - informuje New Scientist. O terapii genowej, czym jest i o jej perspektywach, można przeczytać na portalu laboratoria.net

14.06.2017

Źródło: Medycyna Praktyczna, Autor: Dr n. med. Ewa Duszczyk, Polskie Towarzystwo Wakcynologii

26-letnia kobieta wybiera się na półroczną podróż w celach turystycznych do Azji Południowej. Jakie szczepienia zaproponować w celu zmniejszenia ryzyka zachorowania podczas podróży? Pacjentka poddana była szczepieniom w ramach obowiązkowych szczepień ochronnych.
06.11.2016

Źródło: Laboratoria.net, Autor: Magdalena Maniecka

Rozwój inżynierii genetycznej zaowocował powstaniem nowego nurtu w lecznictwie, polegającego na wprowadzaniu do organizmu obcych kwasów nukleinowych w celach terapeutycznych. Aktualnie terapia genowa nastawiona jest na dwa tematy: rekompensacja defektów genetycznych poprzez wprowadzenie właściwych sekwencji DNA oraz wyciszanie ekspresji tych genów, których produkty białkowe są szkodliwe dla organizmu.

26.09.2016

Źródło: Stanford Medicine, News Center

Streszczenie: Nanocząsteczki żelaza potrafią uaktywniać komórki układu odporności - tzw. tumor associated macrophages, tak aby  zaatakowały i niszczyły komórki raka, wg. tego badania przeprowadzonego na myszach. Nanocząsteczki, które są dostępne pod nazwą ferumoxytol jako suplement żelaza w iniekcji. Preparat ten został  zatwierdzony przez Food and Drug Administration do leczenia niedokrwistości z niedoboru żelaza.